Ταβέρνες

Υπήρχε κάποια εποχή που οι άνθρωποι για να τραφούν έβγαιναν από τη σπηλιά τους με το ρόπαλο και το ακόντιο και αφού ξόδευαν ένα ολόκληρο απόγευμα κατάκοποι στα λιβάδια και τους λόφους επέστρεφαν με το θήραμα νεκρό, με τα αίματα να στάζουν επ’ ώμου, στο σκοτεινό σπιτικό τους.

Από τότε οι καιροί έχουν αλλάξει. Ο άνθρωπος εφηύρε την μέθοδο της εξημέρωσης των αιγών και των προβάτων με αποτέλεσμα να μην χρειάζεται να τρέχει από εδώ και απο εκεί για την ικανοποίηση του γουργουρίσματος της κοιλιάς του. Αργότερα ήρθε και η εντατική καλλιέργεια της γης και της χλωρίδας καθώς κάποιοι πιο ευαίσθητοι αρνούνταν να βάλουν κρέας στο στόμα τους. Αυτή η κατάσταση συνεχίστηκε έτσι για πολλά, για πάρα πολλά χρόνια.

Υπήρξαν βέβαια προσθήκες στο όλο σύστημα. Η επιμελής κατάτμηση των κρεάτων και των γαλακτοκομικών για τη δημιουργία πακέτων τροφής οδήγησε στην ανάπτυξη του εμπορίου που μέχρι τη βιομηχανική επανάσταση γινόταν μέσα στους βρώμικους εσωτερικούς χώρους των κάστρων και των φρουρίων. Εκεί ήταν που άρχισαν να διοργανώνονται κάποτε και οι πρώτες συνάξεις μουσάτων κυρίων οι οποίοι με αναδιπλωμένα στο λαιμό πουκάμισα όπως αυτά του Σαίξπηρ και φουσκωμένες πανταλόνες κατανάλωναν τον αποκαλούμενο άμπακο μετα βουλιμίας.

Όταν δε, αυτή η εικόνα εξορίστηκε από το εσωτερικό των παλατιών της Αρχαιότητας και του Μεσαίωνα, δημιουργήθηκε κάτι που θα άλλαζε για πάντα την ιστορία της ανθρωπότητας. Η Ταβέρνα. Χάνι, Πανδοχείο, Καπηλείο, Εστιατόριο. Η Ταβέρνα έχει περάσει από διαφορετικές φάσεις κατα την ιστορική της πορεία στο χρονογράφημα του ανθρώπου. Πλέον όμως, με τη χρήση της σύγχρονης τεχνολογίας έχει ανέβει στην ανωτάτη βαθμίδα της τροφικής αλυσίδας αλλά και του πολιτισμού. Ταβέρνα με μουσική, Ταβέρνα χωρίς μουσική, Ταβέρνα μόνο με κρέας, Ταβέρνα μόνο με ψάρι, Ταβέρνα για όλα τα γούστα. Είναι το πλέον ευέλικτο είδος επιχείρησης που υπάρχει. Μια επιχείρηση που όχι απλά προσφέρει κέρδη αλλά και ικανοποίηση στους ιδιοκτήτες της, καθώς έρχονται σε επαφή με τους θαμώνες οι οποίοι επι το πλείστον είναι πολύ ευχάριστος κόσμος.

Όταν βέβαια οι θαμώνες αποτελούν μια ομάδα από ανθρώπους που ασχολούνται με ένα ευρωπαϊκό λειτουργικό σύστημα για υπολογιστές, τα πράγματα είναι λίγο διαφορετικά. Ο Ταβερνιάρης, τρέχει και δε φτάνει. “Ωχ, πά’ι αυτοί ή’θανε!” θα αναφωνήσει ως άλλος έγχρωμος στο καράβι των πειρατων που συντρίβονται κάθε φορά από τον Αστερίξ και τον Οβελίξ. Τα πιάτα δε φτάνουν, τα ποτήρια λιγοστεύουν όπως τα νύχια του ιδιοκτήτη που τα έχει φάει από την αγωνία του να εξυπηρετήσει… και άλλους εκτός από τους συνήθεις υπόπτους.

Στο τέλος βέβαια κάθε συνάντησης φροντίζει να διαθέτει επιδόρπιο, όχι για κανέναν άλλο λόγο, αλλά για να μην αναγκαστεί να βρει ζαχαροπλαστείο άγρια χαράματα για να ταϊσει τους αγαπημένους του πελάτες. Τέλος, τα χέρια του τρέμουν κατα την ώρα που κάνει το λογαριασμό ώστε να μπορέσει να εξασφαλίσει την επιείκεια των συνευρισκομένων και την επιθυμία τους για επόμενη επίσκεψη στο μαγαζί του.

Αυτή είναι με λίγα λόγια η κατάσταση. Ευχαριστούμε εγκαρδίως τις ταβέρνες που την υπέστησαν: “Ελιά-Λεμόνι, Γεντί, Λιοπέσι, και πάνω απ’ όλα το Δια Χειρος & Στη Λαδόκολλα”.